1930’dan bu yana düzenlenen Dünya Kupası turnuvaları, sadece yıldız oyuncuları ve attıkları gollerle değil, aynı zamanda saha içi ve dışı yaşanan olaylarla da akıllarda kaldı. Uruguay’daki ilk turnuvadan Katar’daki son organizasyona kadar birçok maç, gergin atmosferiyle öne çıktı.
Romanya-Peru (1930): Uruguay’da düzenlenen ilk Dünya Kupası’nda, Romanya ile Peru arasındaki mücadele, bir futbolcunun oyundan atıldığı ilk maç olarak kayıtlara geçti. Maçın ilk yarısında Rumen Adalbert Steiner’in bacağının kırılmasıyla başlayan gerilim, ikinci yarıda da devam etti. Perulu Mario de Las Casas’ın oyundan atılması ve oyuncular arasındaki kavga, polisin müdahalesini gerektirdi. Romanya, maçı 3-1 kazandı.
Brezilya-Macaristan (1954): İsviçre’deki çeyrek final maçı, ‘Bern Muharebesi’ olarak anıldı. Yetenekli oyuncuların karşılaştığı bu mücadelede, Brezilyalı Nilton Santos’un sert müdahalesine Macar Jozsef Bozsik’in yumrukla karşılık vermesiyle başlayan kavga, üç oyuncunun oyundan atılmasına yol açtı. Maç boyunca 42 serbest vuruş ve 2 penaltı kararı verildi. Macaristan’ın 4-2 kazandığı maçın ardından soyunma odalarına giden tünelde de kavgalar sürdü. Kırık şişelerle saldırılar yaşandığı ve Macaristan Teknik Direktörü Gusztav Sebes’in kafasına dikiş atıldığı belirtildi.
Şili-İtalya (1962): Ev sahibi Şili’nin İtalya ile oynadığı maç, ‘Santiago Muharebesi’ olarak tarihe geçti. Maç öncesinde İtalyan gazetecilerin Şili’deki depremle ilgili haberleri nedeniyle başlayan gerilim, sahaya da taştı. İtalya’dan Giorgio Ferrini’nin oyundan atılması ve ardından Mario David’in de kırmızı kart görmesiyle tansiyon yükseldi. Şilili Leonel Sanchez’in rakibinin burnunu kırmasına rağmen oyundan atılmaması dikkat çekti. Polisin araya girmek zorunda kaldığı maçı Şili 2-0 kazandı. Bu maçın hakemi Ken Aston, daha sonra sarı ve kırmızı kart sisteminin geliştirilmesinde rol oynadı.
Brezilya-Portekiz (1966): Eusebio ve Pele’nin karşı karşıya geldiği bu grup maçı, Pele’ye yapılan sert müdahalelerle akıllarda kaldı. Portekiz’in 3-1 kazandığı ve Brezilya’nın elenmesine yol açan maçta Pele, defalarca tekmelendi. Maçtan sonra Pele, bir daha Dünya Kupası’nda oynamamaya karar verdiğini açıkladı ancak kararını değiştirerek 1970’te tekrar sahaya çıktı.
İngiltere-Arjantin (1966): İki ülke arasındaki rekabetin temellerinin atıldığı bu çeyrek final maçında, Arjantin kaptanı Antonio Rattin’in oyundan atılması tansiyonu yükseltti. Rattin’in sahayı terk etmeyi reddetmesi ve Arjantinli oyuncuların İngilizlere sert müdahaleleri dikkat çekti. İngiltere Teknik Direktörü Alf Ramsey, Arjantinli oyuncular için ‘hayvanlar’ ifadesini kullandı.
Fransa-Batı Almanya (1982): Yarı finalde oynanan ve normal süresi 1-1, uzatmaları 3-3 biten maç, Batı Almanya kalecisi Toni Schumacher’in Fransız Patrick Battiston’a yaptığı sert müdahaleyle hafızalara kazındı. Battiston’un bilincini kaybetmesi, iki dişinin kırılması ve omurlarının zarar görmesi üzerine Fransa kaptanı Michel Platini, ‘Battiston’un öldüğünü sandım’ dedi. Ancak hakem pozisyonda faul olmadığına hükmetti.
Uruguay-İskoçya (1986): Uruguaylı Sergio Batista’nın maçın 56. saniyesinde rakibine arkadan yaptığı sert müdahale, Dünya Kupası tarihinin en erken kırmızı kartı olarak kayıtlara geçti. Maç boyunca sert fauller devam etti ve Uruguay Milli Takımı’nın oyun tarzı eleştirildi. İskoçya Futbol Federasyonu’ndan Ernie Walker, Uruguaylı oyuncular için ‘hayvanlar’ benzetmesini kullandı. Maç 0-0 berabere bitti.
Arjantin-Kamerun (1990): Açılış maçında son şampiyon Arjantin, Kamerun karşısında sert bir mücadele verdi. Andre Kana Bıyık ve Benjamin Massing’in kırmızı kart gördüğü maçta, Arjantinli oyuncular birçok sert müdahaleye maruz kaldı. Kamerun, François Omam Bıyık’ın golüyle maçı 1-0 kazandı.
Hollanda-Batı Almanya (1990): İki ülke arasındaki rekabetin yansıdığı bu son 16 turu maçında, Hollandalı Frank Rijkaard’ın Rudi Voller’e yaptığı faul sonrası başlayan gerilim, iki oyuncunun da sarı kart görmesiyle devam etti.
